Aktualności

STYGMATY ŚW. FRANCISZKA Z ASYŻU (Święto 17.09. )

Data publikacji: niedziela, 17-09-2023

STYGMATY ŚW. FRANCISZKA Z ASYŻU (Święto 17.09. )

„Św. Franciszek, miał zwyczaj nie przestawać nig­dy czynić dobrze. Nauczył się bowiem tak roztropnie rozdzielać czas, że poświęcał go częściowo pracowitemu zdobywaniu bliźnich, a częściowo kojącym zachwytom kontemplacji. Tak więc na dwa lata przedtem (w 1224 r.), zanim oddał niebu ducha (w 1226 r.), pod przewodnictwem Bożej Opatrzności, po dokonaniu przeróżnych dzieł został zaprowadzony »na górę …, która nazywa się Alwernia”. Tam roz­począł coroczny czterdziestodniowy post na cześć św. Michała Archanioła  i „został zalany słodyczą Bożej kontemplacji” (1B XIII,1)  i żarem pragnienia upodobnienia się do Chrystusa.

„Dzięki działaniu Bożemu, zrozumiał, że przez otwarcie księgi Ewangelii będzie mu objawione przez Chrystusa to, co w nim i z nim najbardziej spodoba się Bogu uczynić. Po odprawieniu więc, z wielką pobożnością modlitwy, polecił bratu Leonowi,  człowiekowi świętemu, odda­nemu Bogu, otworzyć w imię Trójcy Przenajświętszej wziętą z ołtarza księgę Ewangelii. Gdy więc przy trzykrotnym otwarciu księgi okazało się, że zawsze natrafił na opis Męki Pana. Wtedy zrozumiał, że jak naśladował Chrystusa w życiu czynnym, tak teraz po­winien się upodobnić do Niego w udrękach i bólach męki, zanim odej­dzie z tego świata. I chociaż z powodu wielkiej surowości dotychcza­sowego sposobu życia i ustawicznego dźwigania Krzyża Pańskiego, ciało jego było już bardzo wyczerpane, to jednak nie przeraził się, lecz zapragnął być ukrzyżowany dla Chrystusa. Powiększył się bowiem w nim nie do przezwyciężenia ogień miłości do dobrego Jezusa aż do »pochodni ognia i płomieni tak, że jego ogromnej miłości nie mo­gły ugasić nawet wielkie wody« (Pnp 8,6—7).

Gdy więc unoszony żarem serafickich pragnień zdążał ku Bogu i współczującą słodyczą przemieniał się w Tego, który ze zbyt wielkiej miłości chciał być ukrzyżowany.  Któregoś ranka, około święta Podwyż­szenia Krzyża Świętego, podczas modlitwy na zboczu góry, zobaczył, że jeden Serafin mający sześć ognistych i błyszczących skrzydeł zstępuje z wysokości niebios. Skoro bardzo szybkim lotem przybył do miejsca, gdzie znajdował się św. Franciszek i zawisł w powietrzu.  Pomiędzy skrzydła­mi ukazała się podobizna ukrzyżowanego człowieka, mającego ręce i no­gi rozciągnięte na podobieństwo krzyża i do niego przybite. Dwa skrzydła wznosiły się ponad jego głową, dwa były rozciągnięte do lotu, a dwa okrywały całe ciało. Widząc to, Franciszek, bardzo się zdziwił, a miesza­ne uczucie smutku i radości przepełniało jego serce. Cieszył się wpra­wdzie z tak pięknego widoku, gdyż uważał, że Chrystus w postaci Se­rafina patrzy na niego, ale przybicie do krzyża mieczem współcierpiącego bólu przeszyło jego duszę (Łk 2,35). Dzięki objawieniu Pańskiemu zrozumiał jednak, że nie przez męczeństwo ciała, lecz przez żar duszy ma być zupełnie przemieniony na podobieństwo Ukrzyżowanego Chrystusa. Znikająca wizja nie tylko rozpaliła przedziwny żar w jego sercu, ale i na jego ciele wycisnęła podobiznę nie mniej dziwnych zna­ków. Natychmiast zaczęły się pokazywać na jego rękach i nogach ślady gwoździ, jakie niedawno widział na podobiźnie ukrzyżowanego czło­wieka. Okazało się bowiem, że ręce i nogi zostały w środku przebite gwoźdźmi tak, że główki gwoździ było widać na wewnętrznej stronie rąk, a na górnej stóp, zaś ich ostre końce na stronach przeciwnych. Główki gwoździ w rękach i nogach były okrągłe i czarne, a ich wydłu­żone ostre końce, zagięte i jakby powtórnie wbite, wystając z ciała, unosiły się nad jego pozostałą częścią. Również prawy jego bok był jakby włócznią przebity, a krew wypływająca często z rany, plamiła habit i spodnie.

         Sługa Chrystusowy widząc później, że nie może ukryć nawet przed najbliższymi braćmi stygmatów wyraźnie odbitych na jego ciele, a jednak obawiając się wyjawienia tajemnicy Pana (Tb 12,7), znalazł się w wielkiej udręce z powodu wątpliwości, nie wiedząc, czy to, co oglą­dał ma opowiedzieć, czy też przemilczeć. Zawołał więc niektórych z bra­ci, przedstawił im swoją wątpliwość i prosił o radę. Jeden zaś z braci, imieniem Illuminat , oświecony łaską, zrozu­miał, że Franciszek widział jakieś cudowne rzeczy, ponieważ wydawał się być bardzo przerażony i powiedział do świętego męża: „Wiedz, bracie, że tajemnice Boże są ci niekiedy objawiane nie tylko ze względu na ciebie, ale także ze względu na innych. Wydaje się więc, że dlatego słusznie należy się obawiać, abyś nie ukrył tego, co otrzymałeś dla po­żytku innych i za ukrycie tego talentu nie był zganiony podczas sądu.” Poruszony tym słowem święty Franciszek z wielką bojaźnią opowiedział przebieg wspomnianej wizji, dodając, że ten który mu się ukazał, powiedział pewne rzeczy, których nigdy, jak długo żyłby na ziemi, nie wyjawiłby nikomu z ludzi.

Tak więc prawdziwa miłość do Chrystusa przekształciła kocha­jącego Franciszka »upodobniając go do Chrystusa« (2 Kor 3,18). A później, gdy minęło czterdzieści dni spędzonych w samotności i zbliżała się uro­czystość Michała Archanioła (28 IX),  Franciszek, tak jak postanowił, zszedł z góry, niosąc z sobą podobiznę Ukrzyżowanego nie ręką artysty wykonaną na tablicach kamiennych czy drewnianych, lecz »palcem Boga żywego« wyrażoną na członkach jego ciała (Wj 31,18). Po­nieważ jednak »jest rzeczą dobrą ukrywać tajemnicę Króla« (Tb 12,7). dlatego on, świadomy królewskiej tajemnicy, jak tylko mógł, ukrywał święte znaki (1 B XIII, 1-5).

„Wprawdzie sam Franciszek bardzo pilnie starał się ukryć ten skarb… nie mógł jednak tego zrobić tak, by nie­którzy przynajmniej nie widzieli stygmatów na rękach i nogach, chociaż ręce miał prawie zawsze owinięte, a na nogach od tej pory nosił obuwie. Gdy żył, widzieli je liczni bracia. Chociaż ze względu na wyjątkową świę­tość są oni ludźmi ze wszech miar godnymi wiary, to jednak, aby usu­nąć wszelką wątpliwość, stwierdzili pod przysięgą, trzymając rękę na Piś­mie św., że miał je i oni je widzieli. Również niektórzy kardynałowie, ze względu na przyjaźń ze świętym mężem, oglądali je, oraz ustnie i pisemnie  dali o prawdziwości stygmatów świadectwo. Także papież Aleksander IV, gdy głosił kazanie do ludzi, wobec wielu braci stwierdził, że za życia Franciszka na własne oczy widział owe stygmaty. Na łożu śmierci natomiast widzia­ło je więcej niż pięćdziesięciu braci i najbardziej oddana Bogu dziewica św. Klara ze swoimi siostrami, a także niezliczona liczba ludzi świeckich”…(1B XIII, 8).

WCZESNE  ŻRÓDŁA FRANCISZKAŃSKIE – teksty wybrał br. Józef Mizera